Zalew Koronowski

Zalew Koronowski – efekt przegrodzenia koryta Brdy – to jeden z najbardziej zróżnicowanych zbiorników zaporowych w Polsce. Na dobrą sprawę, jest to szereg jezior o bardzo różnej wielkości, głębokości i charakterze. I dobra wiadomość dla wędkarzy: na zalewie można spotkać niemal każdą rybę. Budowę zbiornika zakończono w 1960 roku, a napełnienie wodą – w 1962 roku. Wstępne prace rozpoznawcze pod jego budowę rozpoczęto już w okresie międzywojennym, w ramach prac związanych z koncepcją budowy kaskady Brdy. Główną funkcją zbiornika jest spiętrzenie wody dla hydroelektrowni. Głębokości zbiornika są zróżnicowane od 0,0 do 21,2 m. Największe występują w dawnym korycie rzeki Brdy. Wzrastają one wraz z biegiem rzeki. W pobliżu zapory stwierdzono głębokość 20,5 m. Maksymalna głębokość Zbiornika Koronowskiego (21,2 m) występuje w dawnym jeziorze Stoczek. Zbliżone głębokości stwierdzono również w zatopionych jeziorach: Piaseczno (19,4 m) i Moczar (17,5 m). Powierzchnia Zbiornika Koronowskiego od ujścia rzeki Kamionka do hydroelektrowni w Samociążku wynosi 13,5 km², a pojemność 77,5 mln m³. Głębokość średnia zbiornika wynosi 5,7 m. W planie Zbiornika Koronowskiego można wydzielić pięć części różniących się zarysem linii brzegowej, ukształtowaniem dna i warunkami wodnymi. U ujścia Brdy dość regularnie łowi się pstrągi i lipienie, poza tym do jezior zbiornika wpływa kilka rzeczek oraz strumienie, gdzie pstrągi odbywają tarło. Różnorodność Zalewu Koronowskiego jest tak wielka, że poznanie go i napisanie odrębnego przewodnika wędkarskiego czy choćby wodniacko-przyrodniczego zajęłoby kilka lat.Łatwo się o tym przekonać, wybierając na wędkarską (wielodniową) wyprawę najbardziej „labiryntowy” fragment zalewu – zespół jezior i zatok – Strzemno, Zacisze, Krzywe Kolano. Wędkarz jeziorowy, rzecz jasna dysponujący obiektem pływającym i to najlepiej z silnikiem spalinowym, znajdzie tutaj wszystko, czego potrzebuje do szczęścia – od rozległych i głębokich przestrzeni, gdzie poluje się na sandacze i toniowe okonie oraz szczupaki, aż po linowo-karasiowe trzcinowiska, w których można zabłądzić na amen. Według operatów, gatunkami przeważającymi są sieja i sielawa, szczupak, okoń, leszcz, płoć i lin, sporo jest krąpia. Sporadycznie łowi się węgorza oraz karpia, który przedostaje się na Narty przesmykiem od Jeziora Brajnickiego.

Leszcze łowi się głównie na szerokich blatach w północno-zachodniej części jeziora, oraz w okolicach największej podwodnej górki, niemal na środku akwenu. Najdorodniejsze płocie występują na granicy wąskiego pasa trzcin przy północno-zachodnim brzegu, a także w pobliżu półwyspów przy wsi Narty.

Wzdłuż brzegów jeziora nie ma zbyt wiele roślinności wynurzonej, pas trzcin jest niemal wszędzie wąski, wyjątkiem są pasma sitowia i trzciny pospolitej na południowym brzegu. W strefie litoralu występują gęste zarośla, głównie moczarki i ramienice.

Jezioro Narty zadowoli łowców drapieżników (łowiących głównie na żywca) oraz ambitnych spinningistów polujących przede wszystkim na okonie. Łowcy białej ryby mogą nastawić się na leszcza dużą płoć, choć ich zlokalizowanie i zanęcenie nie jest proste. Przy wsi Narty warto zapolować na liny, które dorastają tu do pięknych rozmiarów.