Karaś
Karaś (carassius carassius L) Rodzina: karpiowate (cyprinidae)
Występowanie: jeziora, zb. zaporowe, stawy i wyrobiska, rzeki średnie nizinne, rzeki wielkie nizinne, stojące i wolno płynące wody nizinne, kanały przy elektrowniach, nizinne zbiorniki zaporowe.
Podstawowe techniki łowienia: wszystkie spławikówki, drgająca szczytówka, lekkie ledgery. Rekord krajowy: 3,4 kg.
Normy medalowe: złoty 2 kg, srebrny 1,5 kg, brązowy 1,2 kg.
Budowa zewnętrzna: Ciało silnie wygrzbiecone, krępe, bocznie ścieśnione. Brak wąsów. Łuski duże, 31-55 wzdłuż linii bocznej. Płetwa grzbietowa wysoka z 17-25 promieniami. Jej górna krawędź jest wypukła. Pierwszy promień miękki, giętki, na tylnej krawędzi lekko piłkowany. W płetwie odbytowej 8-11 promieni. Płetwa ogonowa lekko wcięta. Zęby gardłowe jednorzędowe, 4-4. Na pierwszym łuku skrzelowym 23-33 wyrostki filtracyjne. Grzbiet brązowawy z zielonym połyskiem. Boki jaśniejsze, żółtawobrązowe. Strona brzuszna od żółtawej do brudnobiałej. Na trzonie ogona ciemna plama. Długość 20 do 35 cm. maksymalnie 50 cm. Żerowanie: karaś żywi się drobnymi, dennymi bezkręgowcami zwłaszcza larwami ochotkowatych i jętek, a także roślinami wodnymi. Rozmnażanie: tarło odbywa od maja do lipca, samica składa wówczas przeciętnie około 150 000 jaj. Gotowe do rozrodu ryby gromadzą się w płytkich, obficie porośniętych podwodną roślinnością miejscach. Kleista ikra karasia o średnicy 1-1,5 mm przyczepia się do roślin - okres jej inkubacji trwa od 3 do 7 dni. Dojrzałość płciową ryby uzyskują przy długości 8-15 cm w 3-4 roku życia. Karaś dzięki możliwości przybierania formy głosowej potrafi wytrzymać ekstremalnie niekorzystne warunki środowiskowe. Od Anglii po wschodnią Rosję, zazwyczaj w płytkich, zarośniętych roślinnością wodną małych zbiornikach i jeziorach. Z powodzeniem wsiedlony w wielu miejscach, np.: w Hiszpanii. Tryb życia: Bardzo plastyczna ryba karpiowata, wytrzymująca silne zanieczyszczenia wody oraz wysokie deficyty tlenu. Okres zimowy spędza zagrzebana w mule, zapadając w swoistą śpiączkę zimową. Również zagrzebuje się w nim, gdy zamieszkiwany przez nią zbiornik wodny zaczyna wysychać. Tarło - w maju i czerwcu. Gotowe do rozrodu ryby gromadzą się w płytkich, obficie porośniętych podwodną roślinnością miejscach; Kleista ikra o średnicy 1-1,5 mm (150000-300000) przyczepia się do roślin. Okres inkubacji trwa 3-7 dni. Dojrzałość płciową ryby uzyskują przy długości 8-15 cm w 3-4 roku życia. Odżywianie: Rośliny wodne i małe zwierzęta denne (zwłaszcza larwy ochotkowatych i jętek). Ciekawostki: Czy wiesz, że... inne, czasami całkowicie zapomniane nazwy karasia to... japończyk, japoniec, karaska i bąk. Uwagi: Karaś potrafi wytrzymać ekstremalnie niekorzystne warunki środowiskowe, jednak wówczas przybiera tzw. formę głodową, często spotykaną w ubogich, dystrogficznych, leśnych zbiornikach. Zgodnie z Regulaminem Amatorskiego Połowu Ryb PZW nie posiada wymiaru ani okresu ochronnego. W pobliżu Kozienic jest kilka kanałów i rzek o charakterze kanałowym, w których bytują japońce (tak inaczej nazywa się te karasie). Najbardziej obfity jest odcinek przyujściowy od miejsca, gdzie Zagożdżonka wpada do Kanału Gniewoszewsko-Kozienickiego, aż do Wisły. Żyją tu także inne ryby – jak w pobliżu każdej wielkiej elektrowni opalanej węglem. Łowi się karpie, leszcze, krąpie, a nawet liny oraz sumy, szczupaki i okonie, a na styku z Wisłą – sandacze i bolenie. Wody podlegają Okręgowi Radomskiemu PZW. Kozienice leżą na skraju Puszczy Kozienickiej oraz parku krajobrazowego. W mieście i okolicy działa kilka ośrodków wypoczynkowych.
Występowanie: jeziora, zb. zaporowe, stawy i wyrobiska, rzeki średnie nizinne, rzeki wielkie nizinne, stojące i wolno płynące wody nizinne, kanały przy elektrowniach, nizinne zbiorniki zaporowe.
Podstawowe techniki łowienia: wszystkie spławikówki, drgająca szczytówka, lekkie ledgery. Rekord krajowy: 3,4 kg.
Normy medalowe: złoty 2 kg, srebrny 1,5 kg, brązowy 1,2 kg.
Budowa zewnętrzna: Ciało silnie wygrzbiecone, krępe, bocznie ścieśnione. Brak wąsów. Łuski duże, 31-55 wzdłuż linii bocznej. Płetwa grzbietowa wysoka z 17-25 promieniami. Jej górna krawędź jest wypukła. Pierwszy promień miękki, giętki, na tylnej krawędzi lekko piłkowany. W płetwie odbytowej 8-11 promieni. Płetwa ogonowa lekko wcięta. Zęby gardłowe jednorzędowe, 4-4. Na pierwszym łuku skrzelowym 23-33 wyrostki filtracyjne. Grzbiet brązowawy z zielonym połyskiem. Boki jaśniejsze, żółtawobrązowe. Strona brzuszna od żółtawej do brudnobiałej. Na trzonie ogona ciemna plama. Długość 20 do 35 cm. maksymalnie 50 cm. Żerowanie: karaś żywi się drobnymi, dennymi bezkręgowcami zwłaszcza larwami ochotkowatych i jętek, a także roślinami wodnymi. Rozmnażanie: tarło odbywa od maja do lipca, samica składa wówczas przeciętnie około 150 000 jaj. Gotowe do rozrodu ryby gromadzą się w płytkich, obficie porośniętych podwodną roślinnością miejscach. Kleista ikra karasia o średnicy 1-1,5 mm przyczepia się do roślin - okres jej inkubacji trwa od 3 do 7 dni. Dojrzałość płciową ryby uzyskują przy długości 8-15 cm w 3-4 roku życia. Karaś dzięki możliwości przybierania formy głosowej potrafi wytrzymać ekstremalnie niekorzystne warunki środowiskowe. Od Anglii po wschodnią Rosję, zazwyczaj w płytkich, zarośniętych roślinnością wodną małych zbiornikach i jeziorach. Z powodzeniem wsiedlony w wielu miejscach, np.: w Hiszpanii. Tryb życia: Bardzo plastyczna ryba karpiowata, wytrzymująca silne zanieczyszczenia wody oraz wysokie deficyty tlenu. Okres zimowy spędza zagrzebana w mule, zapadając w swoistą śpiączkę zimową. Również zagrzebuje się w nim, gdy zamieszkiwany przez nią zbiornik wodny zaczyna wysychać. Tarło - w maju i czerwcu. Gotowe do rozrodu ryby gromadzą się w płytkich, obficie porośniętych podwodną roślinnością miejscach; Kleista ikra o średnicy 1-1,5 mm (150000-300000) przyczepia się do roślin. Okres inkubacji trwa 3-7 dni. Dojrzałość płciową ryby uzyskują przy długości 8-15 cm w 3-4 roku życia. Odżywianie: Rośliny wodne i małe zwierzęta denne (zwłaszcza larwy ochotkowatych i jętek). Ciekawostki: Czy wiesz, że... inne, czasami całkowicie zapomniane nazwy karasia to... japończyk, japoniec, karaska i bąk. Uwagi: Karaś potrafi wytrzymać ekstremalnie niekorzystne warunki środowiskowe, jednak wówczas przybiera tzw. formę głodową, często spotykaną w ubogich, dystrogficznych, leśnych zbiornikach. Zgodnie z Regulaminem Amatorskiego Połowu Ryb PZW nie posiada wymiaru ani okresu ochronnego. W pobliżu Kozienic jest kilka kanałów i rzek o charakterze kanałowym, w których bytują japońce (tak inaczej nazywa się te karasie). Najbardziej obfity jest odcinek przyujściowy od miejsca, gdzie Zagożdżonka wpada do Kanału Gniewoszewsko-Kozienickiego, aż do Wisły. Żyją tu także inne ryby – jak w pobliżu każdej wielkiej elektrowni opalanej węglem. Łowi się karpie, leszcze, krąpie, a nawet liny oraz sumy, szczupaki i okonie, a na styku z Wisłą – sandacze i bolenie. Wody podlegają Okręgowi Radomskiemu PZW. Kozienice leżą na skraju Puszczy Kozienickiej oraz parku krajobrazowego. W mieście i okolicy działa kilka ośrodków wypoczynkowych.